Elke avond sluit ze haar dag af met een ritueel: voor ze gaat slapen, bladert ze door veilinglijsten. Ze is op zoek naar iets specifieks, al kan ze niet altijd precies zeggen wat. Een stoel met ongelijk stiksel. Een tafel met kleine markeringen die in het oppervlak zijn uitgesleten. Voorwerpen die door hun imperfecties het bewijs meedragen van een geleefd leven.

"Ik vind het geweldig om stukken te zien die niet perfect zijn," zegt ze. "Je kunt zien dat iemand er mee bezig is geweest, eraan heeft gewerkt en misschien zelfs onderweg een fout heeft gemaakt. Ik vind dat fascinerend." Soms koopt ze iets zonder te weten waar het moet komen te staan. Die onzekerheid, zegt ze, is een deel van het plezier, een stuk zijn eigen plek laten vinden in de loop van de tijd.

Haar huis weerspiegelt deze gevoeligheid in elke kamer. Doordacht, maar nooit beperkt door nauwgezette selectie. Persoonlijk zonder overdreven kostbaar te zijn. De boekenplank is zorgvuldig gerangschikt, elke titel en elk voorwerp met opzet geplaatst. Toch zijn het de hoekjes waar het leven zich in al zijn spontaniteit ontvouwt, een jas die over een stoel hangt, dingen die toevallig op hun plek terechtkomen.

Simone benaderde de ruimte als een leeg canvas, geleid door kleur als stemming, elke kamer in gesprek met de volgende. "Ik ben me erg bewust van het creëren van een subtiele rode draad door een huis," legt ze uit. "Dus zelfs als de tinten verschuiven, is er altijd een dialoog tussen hen. Kleur bepaalt voor mij de emotionele temperatuur." Van daaruit vonden grotere stukken hun plaats: een vintage eettafel, een versleten dressoir, een sculpturale bank, die stuk voor stuk de kamer een ankerpunt bieden en de sfeer aangeven. Dan laag voor laag: textuur, kunst, de verzamelde en de gevonden voorwerpen. "Dan gaat een ruimte pas echt leven," zegt ze.

Ook materialen worden benaderd door een praktische lens. Een bank moet een plek zijn waar je met blote voeten op kunt kruipen zonder te hoeven nadenken. Een stoel moet zijn plaats verdienen door gebruik. Ook hier is ook een voorliefde voor contrasten te vinden, iets zachts zoals bouclé of geborstelde wol in combinatie met iets ruigers: hout, linnen, metaal. "Die mix zorgt ervoor dat een ruimte gelaagd en interessant aanvoelt," zegt ze. Voor Simone moeten mooie dingen geleefd worden. Dingen die er mooi uitzagen maar verkeerd aanvoelden, zijn vervangen. Elk nieuw voorwerp moet één eenvoudige test doorstaan: kan het zijn plek vinden in het volgende huis? Zou het nog steeds als het hare voelen?

Met de komst van haar dochter veranderde het ritme van het huis. Vazen verhuisden naar hogere planken, op de vloer kon gespeeld worden en een nieuwe regel werd ingevoerd: opruimen als je klaar bent. "Ik wil niet dat ze het gevoel heeft dat ze niet kan bewegen of spelen," zegt Simone, "maar ik wil ook niet de dingen kwijtraken die ervoor zorgen dat het appartement aanvoelt als mij." Het moederschap heeft, misschien onverwacht, haar relatie met de ruimte alleen maar verdiept en sommige hoeken rustig genoeg gehouden om in te ademen, terwijl de rest flexibel bleef. "Het draait allemaal om balans. Mijn dochtertje laten ontdekken en spelen, terwijl we een gevoel van rust en ritme in het alledaagse houden."

Wat zowel in Simone's huis als in haar denken naar voren komt, is een oprechte aanvaarding van imperfectie, een waardering voor voorwerpen die hun gebruiksgeschiedenis laten zien. De ongelijke steek, de subtiele kras, het gevoel dat er met iets is geleefd. Deze manier van leven voelt aan als het ethos van onze Spring Summer 2026 collectie, een verkenning van het samengestelde en het onvolmaakte, waarbij schoonheid wordt gevonden in de duurzame kwaliteiten van vormgegeven voorwerpen die sporen van aanrakingen en tijd dragen.